Eva Vermeulen 1980
‘Roots’ 2013
Acrylverf en houtskool op papier
Als kind was ik al gefascineerd door bomen. Ik klom in
bomen en maakte boomhutten. In het bos speelde ik soldaatje met de jongens uit
de buurt. Tijdens autoritten vermaakte ik me door vanuit de autoruit naar
buiten te kijken. Vaak lag ik in de kofferbak van de Saab op mijn rug naar de
voorbijrazende bomen te staren. Mijn gedachten krijgen de vrije loop, allerlei
beelden laten me dwalen, dwalen door de bomen. Geluiden hoor ik niet langer.
De vele beelden van bomen
vormen de basis van mijn afstudeerproject. Het zijn herinneringen van
natuurervaringen, van bijzondere plekken en van die ene plek met een kale boom.
Ik verwonder me over de tijdelijkheid van dat ogenblik.
Een bos is veel, veel
bomen van verschillende soorten. En zeker niet alleen bomen. Door in het bos te
zijn ervaar ik rust terwijl mijn zintuigen op scherp staan. De wind die de
takken laat kraken, regendruppels voelbaar op de huid en de geur van het bos na
een regenbui geven me een gevoel van euforie.
Ik verwonder me over de
dingen die voorbij komen. Zoals een hert dat staat te grazen of een schim van een
everzwijn in de verte. Het bos is voor mij een rustpunt, een vlucht uit de
drukte van de maatschappij. Een bos zit vol tegenstrijdigheden net zoals het dagelijks
leven. Contrasten als zwart en wit, rust en chaos, horizontaal en verticaal,
weten en dwalen zijn terug te zien in mijn werk. In deze uitersten zoek ik een evenwicht,
dat me houvast bied in mijn bestaan.
Stilstaan kan wonderen
doen, maar dat is iets wat we vaak vergeten. We zijn allemaal druk, we razen
maar door. Daardoor zien we de schoonheid of het belang van een bijzonder
moment niet meer. Met mijn installatie wil ik de kijker laten stilstaan en
laten zien hoe mooi de natuur is.
